اینم یه مطلب مفید و کاربردی برای دوستان:

بعضی از ما اصلا مشکلات و مسائلی را که در اطرافمان وجود دارد یا حتی خودمان گرفتار آن هستیم نمی‌بینیم! بعضی دیگر وقتی متوجه مشکلی می‌شویم ماتم می‌گیریم و بعضی هم وقتی مسئله‌ای برایمان مطرح می‌شود به این فکر می‌کنیم که باید چه کرد.
در منطقی‌ترین حالت ، برای چیره شدن بر مشکلات باید 6مرحله  را طی کنیم:

تعریف مسئله یا مشکل
در این مرحله ما متوجه وجود مسئله‌ای شده‌ایم. مثال: متوجه می‌شویم که مصرف بنزین در کشور بالاست و هزینه‌های کلانی برای تامین بنزین مورد نیاز پرداخت می‌شود.

ایجاد راه‌حل‌ها 
در این مرحله باید فهرستی از راه‌حل‌های ممکن در نظر گرفته شود. ممکن است چند راه‌حل کاملا متفاوت وجود داشته باشد. نکته مهم این است که راه‌حل‌ها باید دقیقا معطوف به مسئله مورد نظر باشد. ممکن است راه‌حل‌هایی که درباره موضوعی ارائه می‌شود در واقع تلاش برای پاک کردن صورت مسئله باشد. مثال : افرادی که تسهیل ازدواج را برای حل مشکلات جنسی جامعه پیشنهاد می‌کنند راه حلشان معطوف به مشکل مذکور نیست معطوف به مسایل دیگری است.

ارزیابی تمامی راه‌حل‌ها
احتمال‌های ممکن برای هر راه‌حل ارزیابی می‌شود و راه‌حل‌هایی که غیر قابل قبول و نامناسب باشد کنار گذاشته می‌شود.

تصمیم گیری و انتخاب یکی از راه حل‌ها
مناسب‌ترین راه‌حل یا راه‌حل‌ها انتخاب می‌شود.

اجرای تصمیم 
راه انتخاب شده به دقت اجرا می‌شود.

ارزیابی نتایج و بررسی باز خوردها 
بعد از اجرای راه‌حل انتخاب شده ، نتایج آن مورد بررسی قرار می‌گیرد و ضمن مقایسه نتایج با انتظاراتی که پیش‌بینی کرده بودیم اشکالات یا نقاط ضعف راه‌حل اجرا شده مشخص می‌شود. در این مرحله ممکن است نیاز به جایگزینی راه‌حل دیگری باشد یا اینکه اصلاح راه‌حل کافی باشد.

مدل گفته شده ، مدل کلاسیک حل مسئله است که به دلیل محدودیت‌های عقلانی، احساسی و اطلاعاتی افراد ، معمولا در عمل اتفاق نمی‌افتد و افراد لزوما بهترین راه را انتخاب نمی‌کنند بلکه در بیشتر مواقع اولین راهی را که به نظرشان می‌رسد انتخاب می‌کنند . در واقع افراد راهی را انتخاب می‌کنند که باعث رضایت درونی آنها شود.

-------------------------------------------
منبع:
مبانی سازمان و مدیریت، طاهره فیضی 

                                                                                          نظر شما

http://niiik.blogfa.com

چند ماهیه که وبلاگ‌نویسی رو شروع کرده‌ام. در این مدت با آدرس m-saba در هر دو سایت بلاگفا و پرشین‌بلاگ وبلاگ داشتم که البته وبلاگ اصلی در پرشین بلاگ بود.
قبل از اینکه قضیه اخیر پرشین‌بلاگ پیش بیاد  ــ که به ادعای مسئولان آن به علت هک شدن اتفاق افتاده ــ  قصد داشتم مطلبی درباره تفاوتهای پرشین‌بلاگ و بلاگفا بنویسم و پیشنهادهایی بدم. اما رفتار مضحک گردانندگان پرشین‌بلاگ باعث شد وقتم رو بیهوده هدر ندم. تاکید دارم که از کلمه مدیران برای مسئولان پرشین‌بلاگ استفاده نکنم چون فکر می‌کنم به کار بردن اصطلاح مدیر برای گردانندگان پرشین‌بلاگ ، توهین و بی‌احترامی به واژه و مفهوم و علم مدیریته.
من وقتی ناراحت و عصبی می‌شم سعی می‌کنم اصلا حرف نزنم چون در مواقعی که آدم ناراحته ممکنه حرفایی بزنه که کار رو خراب کنه. الان هم دارم سعی می‌کنم فحشهایی که دارم توی ذهنم به مسئولان پرشین بلاگ می‌دم به زبون نیارم!

درباره مشکلات فنی پرشین‌بلاگ حرفی نمی‌زنم چون در تخصصم نیست. اما در مورد مدیرتش باید گفت که وضع مفتضحانه‌ای داره. مسئولان این سایت برای مخاطبان و استفاده‌کننده‌ها هیچ احترامی قائل نیستن، با اونها ارتباطی ندارن، و تمهید مؤثری برای شنیدن نظرات و پیشنهادهای اونها و برقراری یک ارتباط فعال دو طرفه به فکرشون نرسیده. صفحه اول سایتشون هم نشان از یک سایت مرده داره که اطلاعاتش به روز نمی‌شه.
در قضیه اخیر هم اگر مسئولان پرشین‌بلاگ یه ذره و فقط به اندازه یه اپسیلون (یا یه نخود!) ، چیزی از مدیریت می‌فهمیدن خودشون رو ملزم می‌دونستن که لحظه به لحظه گزارش کارشون رو به همراهانشون بدن (عذرخواهی پیشکش) اما این کار رو هم نکردند و ۸۰۰هزار وبلاگ‌نویس و ۴میلیون (البته به ادعای خودشون) بازدید کنننده رو سرکار گذاشتند. دادن دوسه‌تا خبر درباره یکی از مهم‌ترین اتفاقات اینترنتی چندسال اخیر شاهکاری بود که فقط از این عزیزان برمی‌اومد.

در هر حال این چند روز رو در انتظار انجام کاری از طرف متولیان پرشین‌بلاگ منتظر موندم و فکر می‌کنم همین اندازه کافی باشه. فعلا به بلاگفا نقل مکان می‌کنم (هر چند که بلاگفا هم مشکلات خاص خودشو داره اما بهتر از پرشین بلاگ عمل کرده) . اگه مقدماتش فراهم بشه در آینده وبلاگم رو به سایت خودم منتقل خواهم کرد.

از دوستان عزیزی که لطف کردن و من رو جزو دوستان خودشون قرار دادن می‌خوام که آدرس
http://m-saba.blogfa.ir  رو جایگزین آدرس قبلی کنن.

نظر شما