گوش کردن به موسیقی یکی از لذت‌های من توی زندگیه. خودمو به چیزی محدود نمی‌کنم. از هر موسیقی‌ای خوشم بیاد و به نظرم زیبا و دلنشین باشه استفاده می‌برم و برام فرقی نمی‌کنه که کی(ki) خونده . مهم برام زیبایی موسیقیه(شامل زیبایی آهنگ ، زیبایی ترانه ، و زیبایی صدای خواننده) .
دامنه علاقه من به موسیقی از شجریان عزیز تا شهره و لیلاست و از عبدالباسط (که خیلی حزین می‌خونه) و مصطفی اسماعیل (که به الحان عربی می‌خونه) تا نوال ذغبی . و از شوهای جنیفرلوپز تا ترانه‌های ابراهیم تتلیس.

از مهارت شجریان که به نظرم خواننده بی‌نظیر موسیقی سنتی ایران در طول تاریخ ایران بوده به همراه احساس عمیقی که توی آوازها و تصنیفهاش موج می‌زنه لذت می‌برم. مخصوصا کاست‌هایی که دهه ۶۰ با آهنگسازی مشکاتیان و تنظیم محمدرضا درویش ارائه کردند بیشتر به رویا شباهت داره. گهگاهی احساس می‌کنم که دیگه اون زیباییها تکرار نمی‌شه: گنبد مینا ، جان عشاق و ... انگار دست نیافتنی هستن. خیلی از احساسات زیبا و عاشقانه‌م توی سالهای نوجوانی و جوانی با صدای ناب شجریان آمیخته است. وقتی اون آهنگها رو گوش می‌کنم می‌رم به اون سالها.

از کاست "سپیده" مرحوم معروفی که به نظرم لطیف‌ترین و نازترین نواخته‌های پیانو رو در برداره هم باید یاد کنم. این نوار رو به همراه ترانه "غریبه" شادمهر عقیلی(میگذرم از تو که اون غریبه ای/ اون که تنهاییمو زیر پا گذاشت/ آینه قدیمی‌مو شکست و رفت /تا ابد دل منو تنها گذاشت) توی روزایی که یک عشق ناب و بی‌بدیل رو تجربه می‌کردم به عزیزم هدیه کردم(سال۷۹) . وقتی سپیده رو با یه پخش کاست گوش می‌کردم اونقد روحیه‌م لطیف می‌شد که نمی‌تونستم گریه نکنم.

هنوزم حسی بهم دست می‌ده از ترانه‌های مهستی ( مخصوصا: آهسته و پیوسته مهرت به دل نشسته... و ...) و حمیرا (دلم در انتظاره تو سینه بی‌قراره ... و ...) و گوگوش ( مخصوصا مرداب و " همه شب خواب میبینم که آسمون آبی شده..." یا " عشق لالایی بارون تو شباست"  ) و لذت می‌بردم از هایده منفی‌خون با صدای زیباش و گوش می‌کنم ترانه‌های لیلا فروهر و شهره رو ، و ترانه باران امید (کی رود از خاطر من آخرین بوس شبی در زیر باران ... ) و بعضی ترانه‌های معین رو (مثل طناز من ای ناز من ای ناز... یا ترانه رویا).

برام خیلی جذابه صدای شهلا سرشار که به سبک هایده می‌خونه و البته اون ناامیدی و یأسی که توی صدای هایده بود توی صداش نیست .

بعضی وقتا برای خودمم جالبه که از آهنگای شهره و شهرام و بعضی ترانه‌های اندی( ِلوس !) هم لذت می‌برم.

شهرام ناظری ، محمد اصفهانی ، محمد اسماعیلی ، افتخاری، پریسا، هنگامه اخوان، شکیلا، مریم راهی ، نوش آفرین ، فریدون و ... کسایی هستن که من از صداشون حظی بردم. 

از صدای مداحا هم حالم به هم میخوره و در واقع چندش آورترین و مزخرفترین صدا برای من صدای نکره مداحاست.

و اما محسن نامجو: طی سه چهار سال اخیر متاسفانه خیلی به آهنگها و خواننده‌های جدید دسترسی ندارم. اما اخیرا یه سی‌دی از محسن نامجو به دستم رسید که خیلی برام جالب بود. با اطمینان می‌گم نوآوری و خلاقیتی که در کار نامجو دیدم تا حالا ندیده بودم. نمی‌گم کارش خیلی زیباست . نه . اما سرشار از نوآوری و خلاقیته. ترانه‌سرا و آهنگسازش هم خودشه. نوآوری هم در سبک خوندن هم ترانه هم آهنگه . نکته جالب، تسلطیه که به موسیقی داره و با اعتماد به نفس عجیبی میخونه (انگار خواسته قدرت‌نمایی کنه) و چیز جدیدی ارائه کرده که به نظرم واقعا نظیرش قبلا نبوده (اگر بوده من نشنیدم) . بقیه هم نمی‌تونن به راحتی ازش تقلید کنن. به شما هم ( اگه گوش نکردید ) توصیه می‌کنم حتما گوش کنید. بهتون اطمینان میدم چیز جدیدی می شنوید. مطمئنا در آینده از محسن نامجو بیشتر خواهیم شنید. اینم لینک بیوگرافی و ترانه های این خواننده متولد ۵۵ :
http://www.iransong.com/person/2116.htm

نظر شما

ما همه مون یه گم شده ای داریم. بعضیا برای پیدا کردنش یه روز دلشون میخواد برن مکه یه روز کربلا یه روز مشهد یه روز قم و جمکران یه روز امامزاده نزدیک خونه. اما من فکر میکنم برای پیدا کردن اون گمشده لازم نیست راه دوری بریم. اون گم شده همین دور و بره. درون خود ماست. اون گم شده رو اگه درون خودمون پیدا کنیم نیازی نداریم که راه دوری بریم. من اونو توی خودم پیدا کردم. به خاطر همین هم این دغدغه رو ندارم که بخوام برم جایی تا پیداش کنم.
مولوی حق مطلب رو بیان کرده :
ای قوم به حج رفته کجایید کجایید / معشوق همین جاست بیایید بیایید