گوش کردن به موسیقی یکی از لذت‌های من توی زندگیه. خودمو به چیزی محدود نمی‌کنم. از هر موسیقی‌ای خوشم بیاد و به نظرم زیبا و دلنشین باشه استفاده می‌برم و برام فرقی نمی‌کنه که کی(ki) خونده . مهم برام زیبایی موسیقیه(شامل زیبایی آهنگ ، زیبایی ترانه ، و زیبایی صدای خواننده) .
دامنه علاقه من به موسیقی از شجریان عزیز تا شهره و لیلاست و از عبدالباسط (که خیلی حزین می‌خونه) و مصطفی اسماعیل (که به الحان عربی می‌خونه) تا نوال ذغبی . و از شوهای جنیفرلوپز تا ترانه‌های ابراهیم تتلیس.

از مهارت شجریان که به نظرم خواننده بی‌نظیر موسیقی سنتی ایران در طول تاریخ ایران بوده به همراه احساس عمیقی که توی آوازها و تصنیفهاش موج می‌زنه لذت می‌برم. مخصوصا کاست‌هایی که دهه ۶۰ با آهنگسازی مشکاتیان و تنظیم محمدرضا درویش ارائه کردند بیشتر به رویا شباهت داره. گهگاهی احساس می‌کنم که دیگه اون زیباییها تکرار نمی‌شه: گنبد مینا ، جان عشاق و ... انگار دست نیافتنی هستن. خیلی از احساسات زیبا و عاشقانه‌م توی سالهای نوجوانی و جوانی با صدای ناب شجریان آمیخته است. وقتی اون آهنگها رو گوش می‌کنم می‌رم به اون سالها.

از کاست "سپیده" مرحوم معروفی که به نظرم لطیف‌ترین و نازترین نواخته‌های پیانو رو در برداره هم باید یاد کنم. این نوار رو به همراه ترانه "غریبه" شادمهر عقیلی(میگذرم از تو که اون غریبه ای/ اون که تنهاییمو زیر پا گذاشت/ آینه قدیمی‌مو شکست و رفت /تا ابد دل منو تنها گذاشت) توی روزایی که یک عشق ناب و بی‌بدیل رو تجربه می‌کردم به عزیزم هدیه کردم(سال۷۹) . وقتی سپیده رو با یه پخش کاست گوش می‌کردم اونقد روحیه‌م لطیف می‌شد که نمی‌تونستم گریه نکنم.

هنوزم حسی بهم دست می‌ده از ترانه‌های مهستی ( مخصوصا: آهسته و پیوسته مهرت به دل نشسته... و ...) و حمیرا (دلم در انتظاره تو سینه بی‌قراره ... و ...) و گوگوش ( مخصوصا مرداب و " همه شب خواب میبینم که آسمون آبی شده..." یا " عشق لالایی بارون تو شباست"  ) و لذت می‌بردم از هایده منفی‌خون با صدای زیباش و گوش می‌کنم ترانه‌های لیلا فروهر و شهره رو ، و ترانه باران امید (کی رود از خاطر من آخرین بوس شبی در زیر باران ... ) و بعضی ترانه‌های معین رو (مثل طناز من ای ناز من ای ناز... یا ترانه رویا).

برام خیلی جذابه صدای شهلا سرشار که به سبک هایده می‌خونه و البته اون ناامیدی و یأسی که توی صدای هایده بود توی صداش نیست .

بعضی وقتا برای خودمم جالبه که از آهنگای شهره و شهرام و بعضی ترانه‌های اندی( ِلوس !) هم لذت می‌برم.

شهرام ناظری ، محمد اصفهانی ، محمد اسماعیلی ، افتخاری، پریسا، هنگامه اخوان، شکیلا، مریم راهی ، نوش آفرین ، فریدون و ... کسایی هستن که من از صداشون حظی بردم. 

از صدای مداحا هم حالم به هم میخوره و در واقع چندش آورترین و مزخرفترین صدا برای من صدای نکره مداحاست.

و اما محسن نامجو: طی سه چهار سال اخیر متاسفانه خیلی به آهنگها و خواننده‌های جدید دسترسی ندارم. اما اخیرا یه سی‌دی از محسن نامجو به دستم رسید که خیلی برام جالب بود. با اطمینان می‌گم نوآوری و خلاقیتی که در کار نامجو دیدم تا حالا ندیده بودم. نمی‌گم کارش خیلی زیباست . نه . اما سرشار از نوآوری و خلاقیته. ترانه‌سرا و آهنگسازش هم خودشه. نوآوری هم در سبک خوندن هم ترانه هم آهنگه . نکته جالب، تسلطیه که به موسیقی داره و با اعتماد به نفس عجیبی میخونه (انگار خواسته قدرت‌نمایی کنه) و چیز جدیدی ارائه کرده که به نظرم واقعا نظیرش قبلا نبوده (اگر بوده من نشنیدم) . بقیه هم نمی‌تونن به راحتی ازش تقلید کنن. به شما هم ( اگه گوش نکردید ) توصیه می‌کنم حتما گوش کنید. بهتون اطمینان میدم چیز جدیدی می شنوید. مطمئنا در آینده از محسن نامجو بیشتر خواهیم شنید. اینم لینک بیوگرافی و ترانه های این خواننده متولد ۵۵ :
http://www.iransong.com/person/2116.htm

نظر شما