باز هم بحثهای انتخاباتی شروع شده. انگار ما در ایام انتخابات فراموش میکنیم که انتخاباتمان انتخاباتی از درون تهی است. انتخاباتی صوری است با مختصاتی عجیب... .
جدای از اینکه خاتمی اجازه حضور نیابد یا بیابد، کروبی بماند یا برود، میرحسین بیاید یا نیاید ، نوری بیاید یا نگذارند بیاید و احمدی نژاد رییس جمهور بشود یا نشود مشکل دنیای سیاست در ایران ، همچنان مشکل صد سال اخیر ایران است ؛ دموکراسی، بله دموکراسی.

دموکراسی چیست؟ دموکراسی شامل دو عنصر آزادی و تساوی است:

دموکراسی:  الف) آزادی :  1. آزادی افکار و اندیشه
                                    2. آزادی انتقال افکار به دیگران
                                    3. آزادی اجتماعات
                
                   ب) تساوی : تساوی در انتشار قدرت بین افراد اجتماع

سوال اساسی اینجاست، چگونه میتوان بین" اسلام، تشیع ، روحانیت و حکومت  اسلامی" از یک سو و مختصات دموکراسی، از سوی دیگر، آشتی برقرار کرد.
آیا اسلام و تشیع ، آزادی افکار و اندیشه را میپذیرند؟ آیا اسلام و تشیع آزادی انتقال فکر به دیگران را تحمل میکنند؟ و آیا در تشیع و در نظریه جدید حکومتی آن میتوان فرصت دستیابی به قدرت را به طور مساوی در اجتماع توزیع کرد؟

تا وقتی این تناقضات جدی گرفته نشود راه به جایی نخواهیم برد همانطور که در صد سال گذشته راه به جایی نبرده ایم. جدالهای امروز جامعه ما همان جدالهای صدر مشروطیت است منتها در قرن بیست و یکم!

...شاید اصلاحات باید از دین شروع شود؛ اصلاحاتی که دکتر عبدالکریم سروش پرچمدار آن است. شاید هم باید قید دموکراسی را زد؛ تفکری که آیت الله مصباح یزدی طلایه دار آن است. شاید باید دین را کاملا به کناری نهاد (سکولاریسم) ، شاید هم باید به مانند خیل عظیم اصلاح طلبان و اصول گرایان تناقضات بدین واضحی را لاپوشانی کرد! و شاید راه حلهای دیگری ... .
بیشتر از همه، لاپوشانی تناقضات، با خصایل ما سازگار است انگار!