ماکياول صريحا مي گفت خط مشي زندگي شاه دروغ و حيله است و شاه فوق تمام قيود و الزامات مردم عادي است. او توصيه مي کرد: هميشه در پي سود خويش باش، جز خويشتن هيچ کس را محترم مدار، بدي کن اما چنان وانمود که نيکي مي کني، حريص باش و هر چه را مي تواني تصاحب کن، خشن و درنده خوي باش، به قول و وعده خود عمل نکن، چون فرصت به دست آوردي ديگران بفريب، در رفتار با مردم به زور و حيله توسل جوي و نه مهرباني، و همه مساعي خود را بر جنگ متمرکز ساز. ماکياول براي مذهب مقام والاي قائل بود اما  ارزش مذهب را فقط از جنبه خدمتي مي دانست که به عنوان يک ابزار مؤثر براي تسهيل و تکميل هدفهاي دولت انجام دهد.
فرمانروا اگر حقيقتا داراي صفات خوب (دلسوزي، وفاداري، عطوفت، اعتقاد به مذهب، درستکاري) باشد و به آنها عمل کند به ضررش تمام خواهد شد در حالي که تظاهر به داشتن اينگونه صفات برايش سودآور است پس او بايد فن تظاهر به داشتن اين صفات را کاملا بداند. او بايد کاملا مراقب باشد که حرفي مغاير با پنج صفت ذکر شده بر زبانش نگذرد مخصوصا تظاهر به داشتن مذهب از هر ظاهرسازي ديگري مهم تر است زيرا مردم به چشم قضاوت مي کنند.
از نظر ماکياول حاکم بايد از ميان جانداران شير و روباه را به عنوان سرمشق برگزيند تا حيله گري روباه را با صولت و درنده خويي شير توأم سازد و آنان که فقط به سان شير عمل مي کنند ابله اند... .

ابوالقاسم طاهري، تاريخ عقايد سياسي، صفحات 122-140

به نظر شما این خصوصیات با کدام حکومت کنونی در دنیا مطابقت دارد؟