فرمول "اعتراف" خيلي ساده است؛ متهم را با فشار و شکنجه های جسمی و روحی به نقطه شکست یا تسلیم می رسانند. در نقطه تسلیم ، متهم که دیگر طاقت تحمل فشارها را ندارد برای نجات خود حاضر به همکاری با بازجویان و شکنجه گران است. از آن به بعد متهم هر آنچه را که از او میخواهند میگوید تا از "مخمصه" خلاص شود. طبیعی است مورد تهدید است که اگر چیزی بر خلاف خواسته ی آنان بگوید برمی گردد به همانجا که قبلا بود. طبق این فرمول حرفهایی که متهمان می گویند حرفهای خودشان نیست حرفهایی است که "باید" بزنند تا از تنگنای فشار آزاد شوند.

نکته جالب اینجاست که در ایران ، تمام کسانی که چنین اعترافاتی کرده اند ( و تعدادشان زیاد بوده و از گروههای متنوعی بوده اند) بعد از آزادی تمام اعترافات خود را در همین راستا دانسته و همه ی آن را تکذیب کرده اند. برای شنیدن تکذیبیه ی تمامی اعتراف کنندگان کنونی باید کمی حوصله کرد.